Hiç deneyimim yok, oyuncu olmak için nereden başlamalıyım?

Ben de bu soruyu bir zamanlar arama motoruna yazdım, hem de neredeyse aynı kelimelerle. Kısa cevabı şu: deneyimsiz oyuncu olmak mümkün, çoğumuz zaten böyle başladık. İlk iş bir okul ya da büyük bir rol değil. Önce seni görünür kılacak düzgün bir başvuru gerekiyor, sonra da setin ne olduğunu öğreteceği küçük işler.

O zamanlar bir muhasebe bürosunda çalışıyordum. Tiyatro geçmişim yoktu, üniversitede bir kulübe iki kez gidip bırakmıştım. Kamera karşısında bulunduğum tek an düğün videolarıydı. Yine de içimde bir şey vardı ve otuzuma yaklaşırken artık sormak yerine denemek istedim.

İlk set günüm bir kahvaltı masasıydı

İlk işim bir gıda reklamında arka planda oturan aileden biri olmaktı. Repliğim yoktu. Masaya oturup çay bardağını kaldırıyor, yanımdaki "eşime" gülümsüyordum. Sahne belki yirmi kere çekildi. Her seferinde bardağı aynı elle, aynı anda kaldırmam gerekiyordu, çünkü kurgu sonradan farklı açıları birleştirecekti. Bunu kimse bana önceden anlatmamıştı. Set asistanı üçüncü çekimde nazikçe söyledi.

O gün öğrendiğim şey oyunculuktan çok disiplindi: beklemek, sessiz durmak, söyleneni tekrar tekrar aynı şekilde yapmak. Sabah erkenden gidip akşam çıktım ve kameraya belki birkaç saniye yansıdım. Ama eve döndüğümde ilk defa "ben bunu yapabilirim" dedim.

Deneyimsiz oyuncu olmak gerçekte nasıl bir şey?

Dışarıdan bakınca insan ya hep ya hiç sanıyor: ya başrol ya hiçbir şey. İçeriden gördüğüm tablo çok farklı. Reklamlarda, dizilerde, kliplerde yüzü görünen ama adını kimsenin bilmediği pek çok insan çalışıyor. Garson, hasta yakını, otobüs yolcusu, toplantıdaki çalışan. Bu rollerin çoğu için aranan şey diploma değil; doğru yüz, doğru yaş aralığı ve sette sorun çıkarmayan biri.

Deneyimsiz olmanın rahatlığı da burada. Kimse senden ilk gün duygusal bir monolog beklemiyor. Beklenen, çağrıldığın saatte orada olman, kostümcünün dediğini yapman, kameraya bakmaman gereken yerde bakmaman. Bunları zaten bilen biri gibi davranmaya çalışma, sor. Sette soru soran yeni biri, bildiğini sanıp hata yapan birinden çok daha kolay tekrar çağrılır.

Şunu da dürüstçe söyleyeyim: her ay telefon çalmıyor. Bazen haftalarca sessizlik oluyor, sonra aynı hafta iki çağrı geliyor. Ben uzun süre asıl işimi bırakmadım ve bunun doğru karar olduğunu hâlâ düşünüyorum.

Fotoğraf yüzünden kaybettiğim aylar

İlk başvurularımda en sevdiğim fotoğraflarımı gönderdim. Biri bir tatilde çekilmiş, güneş gözlüklüydü; diğeri telefonun güzelleştirme filtresinden geçmişti. Ne oldu dersen, aylarca kimse aramadı. Sonradan anladım ki cast tarafında çalışan biri o fotoğrafa bakıp seni çağırdığında, kapıdan giren kişinin fotoğraftakiyle aynı olmasını istiyor.

Bir arkadaşım beni gün ışığında, düz bir duvarın önünde çekti. Biri yakın yüz, biri boydan, makyajsız, saçım günlük halinde. Bir gülümseyen, bir ciddi kare. O kadar sade fotoğraflardı ki göndermeye utandım. İlk çağrı o fotoğraflardan sonra geldi.

Profesyonel çekim şart değil. İyi ışık, net görüntü ve bugünkü halin yeterli. Saçını kestirdiysen, kilo verdiysen, sakal bıraktıysan fotoğrafları yenile.

Ajansa başvurmak bana neyi kazandırdı?

Tek başıma ilan kovalarken hangisinin gerçek bir iş, hangisinin boşa vakit harcatan bir şey olduğunu ayırt edemiyordum. Bir ajansın veri tabanında olmak bu kısmı kolaylaştırdı: profiline uygun bir proje çıktığında aranıyorsun, detaylar sana iletiliyor, sen de kabul edip etmemeye karar veriyorsun.

Sana dürüst olan bir ajans rol sözü vermez. Oyuncu Ajansım üzerinden başvurmak. Formda ad soyad, telefon, e-posta, doğum tarihi, şehir, boy, kilo, göz, ten ve saç rengi ile iki ila altı güncel, filtresiz fotoğraf isteniyor. Sonrasında bir editör WhatsApp'tan yazıyor ve uygun projelerde seni değerlendiriyor. Hazırsan başvuru formunu birkaç dakikada doldurabilirsin.

Benim yaptığım ilk üç şey

Geriye dönüp baktığımda beni bugüne getiren şey büyük kararlar değildi. Şu üç küçük şeydi:

1. Sade fotoğraflar çektirdim. Filtresiz, gün ışığında, bir yakın yüz bir boy. Başvurularım ancak ondan sonra karşılık bulmaya başladı.
2. Gelen ilk küçük işe evet dedim. Repliksiz, arka planda, uzun bir gün. Seti tanımadan rol beklemek, suya girmeden yüzmeyi öğrenmeye çalışmak gibi.
3. Telefonumu açık, takvimimi esnek tuttum. Çağrılar çoğu zaman kısa sürede geliyor; ulaşılabilir olmak bazen ilk aranan şey oluyor.

Bunlardan hiçbiri seni yarın ekrana çıkarmaz. Ama deneyimsiz oyuncu olmak için bir yerden başlamak istiyorsan, benim başladığım yer tam olarak buydu.