İçeriğe geç

Oyunculuk Ajansları

Kamera korkusu nasıl yenilir, ilk çekimde neler yaşanır?

3 dk okuma

Showreel için kamera önünde konuşan genç erkek oyuncu
İçindekiler
  1. İlk görüşme: korkuyu parçalara ayırmak
  2. Kamera korkusu nasıl yenilir, bizim takvimimiz
  3. İlk çekim günü neler yaşandı?
  4. Çekimden sonra ne yaptık?
  5. Senin takvimin nasıl olabilir?

Defne bana ilk geldiğinde on dokuz yaşındaydı ve elinde, bir reklam seçmesinden olumsuz döndüğünü bildiren kısa bir mesaj vardı. Defne gerçek biri değil; birkaç danışanımın deneyiminden kurguladığım bir örnek. Ama yaşadıkları, kamera karşısında donan pek çok gencin yaşadığına çok benziyor. Atölyede rahattı, arkadaşlarının arasında komikti, ama kayıt ışığı yandığı an sesi inceliyor, elleri ne yapacağını bilmiyordu. Bana sorduğu ilk soru şuydu: kamera korkusu nasıl yenilir, yoksa ben bu işi hiç mi yapamam?

İlk görüşme: korkuyu parçalara ayırmak

Bir danışman olarak benim ilk işim hedef koymadan önce durumu ölçmek. Defne'den korkusunu tek büyük bir duygu olarak değil, parça parça yazmasını istedim. Listesi şöyle çıktı: kameraya bakıp bakmamayı bilmemek, repliği unutmak, ekibin onu yargılaması, kendini ekranda izlemek. Dördü de farklı sorunlardı ve farklı çözümleri vardı.

Bunu yapmamın sebebi basit. Kamera karşısındaki gerginlik çoğu zaman bilinmezlik gerginliğidir. Sette ne olacağını bilmeyen biri her şeyi tehdit gibi algılar. Bilgi arttıkça korkunun kaplayacağı alan daralır.

Kamera korkusu nasıl yenilir, bizim takvimimiz

Defne ile dört haftalık bir plan yaptık. Her hafta bir hedef, her hedefin altında ölçülebilir küçük görevler.

  1. Birinci hafta, alışma: Her gün telefonunu masaya koyup on dakika kendini kaydetti. Oynamadan; sadece konuştu, gününü anlattı. Amaç kameranın varlığını sıradanlaştırmaktı.
  2. İkinci hafta, izleme: Kayıtları izlemeye başladı, önce sessiz. Yalnız yüzüne, ellerine, gözlerine baktı. Hoşuna gitmeyen şeyleri değil, doğal göründüğü anları not etti.
  3. Üçüncü hafta, metin: Kısa bir sahne seçtik. Repliği öyle ezberledi ki uykudan uyandırsan söyleyebilecekti. Repliği unutma korkusu, ezberin sağlamlığıyla küçülür.
  4. Dördüncü hafta, başkasının gözü: Önce bir arkadaşı onu çekti, sonra küçük bir atölyede tanımadığı insanların önünde kamera karşısına geçti. Yargılanma korkusu tek başına çalışarak yenilmez; başka insanların önünde denemek gerekir.

Planın içine her gün beş dakikalık bir nefes çalışması da koyduk. Kayıttan önce yavaş nefes alıp vermek, omuzları gevşetmek, çeneyi bırakmak. Basit görünür ama sesin incelmesini en hızlı düzelten şey buydu.

Bu plan herkes için aynı sürede işlemez. Bazısı iki haftada rahatlar, bazısı iki ay ister. Önemli olan her haftanın sonunda neyin değiştiğini yazmak.

İlk çekim günü neler yaşandı?

Planın bitiminden bir süre sonra Defne küçük bir rol aldı: bir kafe sahnesinde iki replikli bir müşteri. Sabah erkenden çağrıldı, önce kostüm ve makyaj, sonra uzun bir bekleme. Bana sonradan anlattığına göre en zor kısım çekimin kendisi değil, o bekleme oldu. Kafasında sahneyi yüz kez oynamış, daha kameranın önüne geçmeden yorulmuştu.

Sonra prova geldi. Reji ekibinden biri ona nerede duracağını, hangi noktada döneceğini gösterdi; yere küçük bir bant yapıştırdılar. Kamerayı kurdular, ışığı ayarladılar. Sesin ve kameranın hazır olup olmadığı soruldu, klaket vuruldu, ardından oyna sözü geldi. Defne ilk çekimde repliğinin yarısını hızlı söyledi. İkincisinde biraz daha iyiydi. Üçüncüsünden önce yönetmen yalnız bir şey söyledi: karşındakine bak, kameraya değil. O an Defne'nin aklına ikinci haftadaki kayıtlar geldi; kamerayı unuttuğu anlarda en doğal göründüğünü hatırladı.

Aynı sahne başka açılardan da çekildi. Yakın plan, karşı açı, geniş plan. Her seferinde aynı hareketi, aynı bardağı aynı anda kaldırarak tekrarladı. Buna devamlılık deniyor ve ilk çekime giden gençlerin çoğunun şaşırdığı şey de bu: sahne bir kez oynanıp bitmiyor. Aslında bu iyi haber, çünkü ilk denemedeki gerginlik sonraki tekrarlarda azalıyor.

Çekimden sonra ne yaptık?

Ertesi hafta oturduk ve ilk listeye geri döndük. Dört maddeden üçü belirgin biçimde küçülmüştü. Kendini ekranda izleme korkusu hâlâ duruyordu; bu yüzden yeni bir hedef koyduk: sahne yayınlandığında bir kez izle, iki not al, sonra bırak. Kendini sürekli izleyip kusur aramak da başka bir gerginlik üretiyor.

Defne'nin hikâyesinden çıkardığım ders şu: bu korku bir kerede kaybolmuyor, ama yönetilebilir hale geliyor. Her set günü biraz daha az yer kaplıyor.

Senin takvimin nasıl olabilir?

Kamera korkusu nasıl yenilir sorusunun tek bir cevabı yok, ama bir takvimi var. Bu hafta bir kâğıda korkunu parçalar halinde yaz. Sonra her parçanın karşısına bir haftalık küçük bir görev koy: telefonla günlük kayıt, sessiz izleme, sağlam ezber, başkalarının önünde deneme. Dört haftanın sonunda listeye geri dön ve neyin küçüldüğüne bak. Hazır hissettiğinde başvuru formunu doldurabilirsin; ama acele etme, hazırlık da işin bir parçası.

Sık sorulanlar

Kamera korkusu için bir uzmandan destek almalı mıyım?

Gerginlik yalnız kamera karşısında değil gündelik hayatında da seni zorluyorsa, bir ruh sağlığı uzmanıyla konuşmak iyi bir fikir. Oyunculuk atölyeleri ve kayıt çalışmaları bu desteğin yerine değil, yanına konur. İkisi birlikte daha iyi sonuç verir.

Seçmede kameraya bakmalı mıyım?

Sahne sırasında genelde hayır; karşındaki okuyucuya ya da hayali bir noktaya bakarsın. Kendini tanıttığın kısa bölümde ise kameraya bakılır. Kendi kaydını çekip gönderdiğin seçmelerde, gönderilen talimatta ne yazıyorsa ona uy.

Dört haftalık plan bende işe yaramazsa ne yapmalıyım?

Süreyi uzat, planı bozma. Bazı insanlar her aşamada daha fazla zaman ister ve bu bir başarısızlık değildir. Hangi maddenin takıldığını bulup yalnız ona odaklanmak çoğu zaman düğümü çözer.

Benzer yazılar

Tümü